100 Kişilik Bir Keşif Yolculuğu

Yaşanmış ve yaşlanmış yıllarım oluyordu artık bu şehirde…
Baktım bir yıl harika,bir yıl berbat derken…Gelen yıla çoktan karar kılıyorum ve öyle de oluyordu.Ayrılık rüzgarlarının estiği ,sararmış yaprakların yerini aldığı bir zamanda. Çılgınlar koridorunda bir çalışma…
Haydi bir yolculuk!!!
100 kişilik bir keşif yolculuğu….Biraz doğuya biraz batıya derken….

lk kez giden kendiyle birlikte rehber edilen ben..
Beni eken Gülsüme mi kızayım? yanımdaki hemşire/3 Esra’ya mı?

Memleketten memlekete derken..geldik.Kutsal bir toprak..Acı hikayeler yaşamış hem de yaşatmış bu şehirde ..

Otobüsten iner inmez bizi biri bekliyor biz ondan habersiz ama bizden haberli sanki ..Abdurrahman…
-“Abla ne olur rehberlik edeyim” dedi.
Ama biz turist değiliz dedim.Bu kez İngilizce konuşmaya başladı.
Dedi turist olsanız…Beraber bir yolculuk yapsak…
Anladım kara yüzünden düşen mahcubiyeti
Kulis kız cumhuriyeti dedi ok
Takıldık kara kuru Çocuk Abdurrahman ‘in yoluna…
Sabır makamı..
Öyke bir makam ki yara olmuş miski amber…
İşittik duyduk sanki
“Doğrusu biz onu sabırlı bulduk”
“O ne güzel kuldu,doğrusu o Allah’a teveccüh etmişti.” Yaraların bedenine verdiği acı değildi onu yaralayan..Dili zikre aşık birinin yarası,Derdi başkaydı.
Yeme içme bir gereklilik; ancak dua düşerse ne kalırdı geriye…

Ne zaman bir dert alsa yürüse…Dilimize dolanır..
Bir derdim var ,merhamet..
Sabır ve merhamet ikliminde yüce bir tepe karşıladı bizi…
Abdurrahman öncülüğünde devam ediyoruz anlatıyor soruyor..Boyuna göre ustalaşmış
Dünya hayatının her bir zamanı bir Nemrudu taşıdı. Biraz ibret biraz da nasihatti sanki. Her şeyi işiten ve gören odur ki Ateş hikayesini İbrahim’e yazdı.İçindeki merakı alemin keyfiyle birleştirmiş bir kalp.
Atalarının inandıklarıyla dalga geçen arayışı kavgası olan.
Kabe’nin putlarını bir oyun havasında birbirine dolayan ve ilk yolculuğunu başlatan İbrahim.

Cezası kesilen İbrahim için bir ateş çemberi açıldı açıldı ki kim bilirdi bu bir cennet bahçesi.
İbrahim ateşin ortasına düşünce ateş dört yana çekildi kurulacak cennet bahçesi için. Yeşillikler içinde bir pınar. Ayağındaki prangalar çözdü ilahi eller.
Nemrut zevkle izlemek için gitti sarayın en üst katına.Yanan İbrahim’in küllerini görmek zevkli bir bekleyişti.Gördükleri karşısında şaşkına dönen Nemrut, ikinci bir öfke duvarı aradı kendine.
İbrahim’e sordu
Dedi Ateşi yaratan yaptı.
Nemrut küçük aklıyla bir karşılık verircesine bin at,sığır,deve,….
Yaradan verir mi İbrahim’i. Karınca bile ateşe su taşıdı bu kutlu insan yolunda.
Bitmeyen öfke…
Ve bir savaş başladı bu ulu şehirde. Yüz bine yakın talimli askere karşılık en zayıf sivrisinek ordusu..
Güç ordusu en zayıfın oyuncağı oldu.
Nemrut’u hakladı bir kör topal sinek.
Bir hikaye bir yolculuk sürdü Abdurrahman’ın dilinden..
Derken uyandım bu anıların rüyasından bir Takım ateşinin başında.Taşınan her odun bir iyiliğin ve fedakarlığın adı.
Karınca misali yapılan her iş bir yaşamın anlamı.
Biraz iyilik biraz gülümseme yerle bir eder bütün olumsuzlukları
Adı: Yaşam