YT Hikayeleri – Bölüm 2

       Yaşam Takımları Şehrine girmiştik. Girişte bir karşılama takımı var. Karşılama takımı uzun zamandır Mozaylar. Sade bir masa üzerinde etrafa buhurdanlardan yayılan güzel kokuları tanımaya çalışıyoruz. Yaşam Takımlarının müziklerinden “kuşlara özlem” isimli parça çalıyor. Fon müzikleri üreten takımın lideri yeni parçasında ud, bağlama, yan flüt ve doğal sesleri kullanmış. Yaşam Takımlarında enstrüman çalanlar bir atölye kurdular. Kendi fon müziklerini üretmişler. Yaşam takımlarının “elinden gelen küçük de olsa tek bir şeyi yapmak” sözünden sonra “yaptığın şeyi daha iyi yap” sözünün hikayesini anlattı Mozay lideri.

Sanki herkes bu sözü biliyor gibiydi duyunca. Düşününce ve görünce baktılar ki pek az bilen vardı.

Tir Kralı ve Kinha’nın hikayesiydi bu. Bir çömlekçinin öğretisinde anlatılmıştı. “Daha iyi yap” peki nasıl? Daha iyiye giden yol, yaptığın şeyin yanında yakınında bitişiğinde açılmayı bekler. Bu şekilde çömlekçi dünyanın ilk saydam cam eşyalarını üretebilmişti. Yaptığını daha iyi yapmak için sürelerin olmalıydı.

Karşılama takımı bir önceki karşılamadan daha iyisini yapmak isterken, kendi müziğimiz olmalı demiş. Kendi kokularımız da. Sonra bakmışlar ki girişte ikram edilen besinleri de değiştirmeliyiz. Müzik atölyeye dönüşürken, buhurdanlar yaşam takımlarının kendi muhteşem kokusuna götürmüş onları. Tabi bunu kokular konusunda gelişen ve sürekli ilerleyen amber takımı başarmış. Henüz o büyülü kokuların sırlarını kimse bilmiyor.

Ya başka bir şeyi yapmak istersen? Tek bir şey mi yapacağız sürekli. Kişiliklerin yasasına uymazdı bu. Bu durumda Yaşam Takımlarının bir başka ilkesi geliyordu. Yaptığın tek şeyi birine öğret, sonra başka bir şeyi yapabilirsin. Öğrettiğin kişinin danışmanı olarak başka şeyler üretmeye, yapmaya devam et.

Üretken gönüllülere “üretken isim” de deniyordu. Üretkenler birer isim aldıktan sonra yaşam takımlarının tüm günlerine ve gecelerine başka bir şarta bağlı olmadan katılabilirlerdi. Onlar bir takım lideri kadar değer görürdü. Yaşam takımlarında “usta” dedikleri kişilerin de bir görevi vardı. Yaşam takımları köyünde yedi usta var. İlkinin görevi Akış…

Önce akışı tanıyalım!

Her şeyden önce akışı öğreniriz burada. Defterde bir sayfa daha açıldı. Akış nedir?

Bir başlangıç ve son arasında devam eden. Hem başlayan hem sona eren. Sona eriyor ki başlıyor, başlıyor ki devam ediyor. Devam ediyor ki ona akış diyoruz.

Yaşam Takımları Köyünde defterim açık. Birazdan benim bulunduğum mentorlukların ustası gelecek. “Burayı bilmeyenler yayla, ağaç, göl, rüzgâr, yemek sanıyor bilenler anlatamıyor. Anlatmak zor? Sanmak hemencecik. Hatta içlerinde uzun zamandır gelip gidenler arasında dahi ruhunu anlamadan kopyasını yapmaya çalışanlar eksiği detaylarda arıyor, esasını göremiyorlar “dedi Mozay lideri.

Akıl güç ister, kalp iyi hissetmek. Akıl anlam verir, kalp anlamı kazanır? Bak dünyaya herkes anlam veriyor da kimse alıp evine götürmek istemiyor. Anlam verilen alınan bir şey olsaydı dünyamız cennete öykünür müydü?

Hissetmeyi öğrenmeden hiçbir anlamı kazanamazsın!

Yaşam Takımları kazanılan derin ve temiz anlamlar diyarıdır. Tıpkı bir inci çiçeği masalı gibi!

Bir şeye başlarız. Daha iyi bir şeye. İyi hisseden insana keyif anlamsız gelir. O hazzın sahibidir. Daha iyisini hissetmek ister ve sonra hissettirmek…

Defterime “bir usta olma” hayalini yazdım.

Nereden başlayayım? diye sordum.

Önce bir şey üret… Arkasında iyi bir his olsun. Gönüllü olarak bir şeyler üretmeyen hisleri öğrenemez.

Yazdım bunu…Yazma dedi ustam. Hemen yap… Burada çok iyi şeyler hemen yapılır. İyi şeyler yazılır. Kötü şeyler silinir dedi.

Gönüllü üretken olmayan herkes akışın bitiş tarafında üreten herkes başlangıç tarafında durur. Küçük bir şey, küçük bir yer seç şimdi ve başla!

Nil Takımlarından Aykız İnci çiçeğinin masalını hatırlamadık anlatsanız dedi.

Defter almazdı. Kitap uzaktaydı. Belki bir sonraki akşam dedi… şimdi bir önceki öğrenilene başlama zamanı!